Konferencje naukowe

Od 2008 r. Muzeum współorganizuje – wraz ze Stowarzyszeniem Czas A.R.T. ze Wschowy – interdyscyplinarne konferencje naukowe poświęcone szeroko rozumianemu dziedzictwu kulturowemu historycznej ziemi wschowskiej i pogranicza wielokopolsko-śląskiego.
Dotąd odbyły się:

  • 4–8.10.2008 – Ziemia wschowska w czasach starosty Hieronima Radomickiego
  • 12–13.10.2011 – Kultura radości na ziemi wschowskiej. Obraz uroczystości, jubileuszy, wizyt gości, świąt
  • 22-23.11.2012 – Rycerze – szlachta – ziemianie. Szlachetnie urodzeni na ziemi wschowskiej i pograniczu wielkopolsko-śląskim
  • 17–18.10.2013 – Reformacja i tolerancja. Jedność w różnorodności? Współistnienie różnych wyznań na ziemi wschowskiej i pograniczu wielkopolsko-śląskim
  • 23–24.10.2014 – Conjux, mater, filia, soror propinqua, civis… Kobieta na ziemi wschowskiej i pograniczu wielkopolsko-śląskim
  • 22–23.10.2015 – Życie duchowe na ziemi wschowskiej i pograniczu wielkopolsko-śląskim
  • 20–21.10.2016 – Andreas Gryphius na ziemi wschowskiej i pograniczu wielkopolsko-śląskim. Inspiracje – związki – konsekwencje
  • 12-13.10.2017 – Reformacja na ziemi wschowskiej i pograniczu wielkopolsko-śląskim
  • 18–19.10.2018 – Drogi do niepodległości. Ziemia wschowska i pogranicze wielkopolsko-śląskie 1918–1920. Polityka – życie społeczne – sztuka
  • 24–25.10.2019 – Dziecko na ziemi wschowskiej i pograniczu wielkopolsko-śląskim
  • 22-23.10.2020 – Granica na ziemi wschowskiej: Między Wielkopolską a Śląskiem. Historia – charakter – konsekwencje

 

Aktualna konferencja

„TWOJE STRZAŁY TKWIĄ W NAS, A TWA RĘKA NAS DUSI”.

EPIDEMIE NA ZIEMI WSCHOWSKIEJ

I POGRANICZU WIELKOPOLSKO-ŚLĄSKIM

Wschowa-Leszno, 21–22 X 2021

Światowa epidemia wirusa SARS-CoV-2 spowodowała, że realia życia w czasach zarazy i ich skutki stały się nam bliskie. Skłoniło to nas do zorganizowania naukowej konferencji na temat epidemii i jej wpływu na dzieje ziemi wschowskiej i obszaru jej pogranicza w perspektywie historycznej i współcześnie. Cytat w tytule konferencji to słowa wschowskiego pastora Samuela Friedricha Lauterbacha (1662-1728), świadka epidemii dżumy w latach 1709-1710, odnoszące się wprost do wydarzeń tamtej zarazy, dobitnie oddające towarzyszące współczesnym odczucia i lęki.

Przyjmując retrospektywny punkt widzenia pragniemy przyjrzeć się zostawionym śladom zarazy na wspomnianym terenie badając liczne źródła, jakie pozostawiły minione stulecia w postaci tekstów historycznych, literackich, zabytków, tradycji ludowej. Część bogatej literatury w postaci kronik, kazań pogrzebowych, okolicznościowych modlitw jest już znana i weszła do obiegu naukowego, inne zostały przetłumaczone na język polski i funkcjonują także jako teksty popularne, którymi interesują się nie tylko ludzie nauki. Jednak wiele nadal czeka na wydobycie z archiwalnych i bibliotecznych magazynów: na prezentację, analizę, opracowanie. Podobnie w krajobrazie miejskim i wiejskim znajdują się znane lub odkryte niedawno miejsca pochówku, cmentarze choleryczne itp. W czasach nieszczęść pojawiały się liczne fundacje religijne o charakterze błagalnym i dziękczynnym, specyficzne zapisy testamentowe, które znalazły swój materialny wyraz w zachowanych wotach, ołtarzach, kapliczkach. W świecie medycyny, tak jak dziś, poszukiwano sposobów do walki z śmiertelnymi chorobami. Nieszczęścia zostawiły swoje piętno również w życiu społecznym i ekonomicznym lokalnych środowisk, czego egzemplifikacją są zapisy ksiąg miejskich, podatkowych, metrykalnych; migracje, wzrost przestępczości spowodowany biedą i głodem. Przejawem borykania się ze skutkami zarazy były i są napięcia międzyludzkie i problemy psychiczne. Ich odzwierciedlenia szukać należy w sztuce, twórczości literackiej, ale także w zachowaniach ludzkich, relacjach społecznych, pojawianiu się nowych rytuałów religijnych i przesądów. Rozwój infrastruktury miejskiej, która zwiększyła bezpieczeństwo sanitarne, chronił mieszkańców przed chorobami. Wiek XIX to coraz bardziej powszechne systemy ubezpieczeń, rozwój medycyny i opieki zdrowotnej. Obok oficjalnego nurtu funkcjonowało zielarstwo, naturalne metody leczenia ale też przesądy i zabobony. Wszystkie te i inne zjawiska zasługują na uwagę i zbadanie. Interesuje nas także współczesna perspektywa trwania w epidemii, która towarzyszy nam od wiosny 2020 r. Może uda się skonfrontować minione epidemie znane z źródeł i opracowań z tym czego doświadczamy tu i teraz w realiach globalnej wioski.